Ανυπομονούμε να μεγαλώσει το αγγελούδι μας? Και βέβαια...Όμως ξέρουμε τι μας περιμένει?
Όλοι μας πριν γίνουμε γονείς είμαστε "παιδοψυχολόγοι". Ξέρουμε τι ακριβώς πρέπει να κάνει η μαμά του Γιωργάκη για να αντιμετωπίσει τα ξεσπάσματα θυμού του, ο μπαμπάς του Άλκη για να μη δέρνει τ' άλλα παιδάκια, και τι λάθη κάνει η κολλητή μας που χάνει την υπομονή της με τα παιδιά της. Βέβαια μόλις γίνουμε εμείς γονείς τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα όσο πιστεύαμε, αδυνατούμε να εφαρμόσουμε όλα όσα γνωρίζουμε, και ενώ ο ρόλος του παιδοψυχολόγου μας εγκαταλείπει, έρχεται ο ρόλος του προφήτη να μας χτυπήσει την πόρτα: Ξέρουμε ότι το αγοράκι μας θα γίνει μεγάλος ποδοσφαιριστής ή το κοριτσάκι μας θα διαπρέψει στον καλλιτεχνικό χώρο, ανυπομονούμε να μεγαλώσουν. Κι όμως κανείς μας δεν ξέρει τι τον περιμένει, και τι ανατροπές φέρνει στη ζωή μας ο ρόλος του γονέα..
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον ύπνο. Ποτέ κανένα παιδί δεν κοιμάται αρκετά. Χιλιάδες φορές έχετε προσευχηθεί για να κοιμηθεί λίγο ακόμα..Λοιπόν να που οι προσευχές σας κάποτε θα εισακουστούν. Μετά από 12 χρόνια περίπου θα βρεθείτε σ' ένα δωμάτιο όπου θα προσπαθείτε μάταια να ξυπνήσετε το βλαστάρι σας πότε με γλυκόλογα και πότε με απειλές, που όμως δεν τον πτοούν καθόλου, δεν έχει καμία σημασία αν το σχολείο αρχίζει σε πέντε λεπτά ή αν αρειανοί έκαναν εισβολή στο σπίτι σας, τίποτα δεν είναι ικανό να τον πάρει από την αγκαλιά του Μορφέα...Κι αν νομίζετε ότι έχετε ξεμπλέξει με τα ξενύχτια απατάσθε, το μωράκι που σας κρατούσε ξάγρυπνους τόσα βράδια θα συνεχίσει να σας ξενυχτάει γιατί βγήκε, πήγε 12 και ακόμα να γυρίσει..
Μα είναι και το φαγητό. Στενοχωριόσασταν που δεν έφαγε το φαγητό του, που με το ζόρι κατεβάζε δυο μπουκιές και το κυνηγάγατε από πίσω για να φάει.. Μετά από κάποια χρόνια όμως θα φωνάζετε να μη τρώει τόσο πολύ ή τη μιά μέρα μπορεί να μη τρώει τίποτα και την άλλη καταβροχθίζει ότι βρει μπροστά του...
Όσο για το ντύσιμο; Ενας λεκές από σοκολάτα στα πεντακάθαρα ρουχαλάκια του ήταν αρκετός για να σας χαλάσει τη διάθεση. Όμως σίγουρα θα αναπολήσετε εκείνες τις χαρούμενες μέρες που το μωρό σας είχε μόνο έναν λεκέ από κρέμα όταν δείτε την έφηβη κόρη σας να κυκλοφορεί με σκισμένο τζιν και μπλουζάκια πέντε νούμερα μεγαλύτερα ή μήπως μικρότερα?
Για να μην αναφέρω το θέμα της επικοινωνίας. Αφιερώσατε όλο το χρόνο σας για να μάθετε στο αγγελούδι σας να μιλάει, διαβάσατε χιλιάδες παραμύθια, εξαντλήσατε όλο το ρεπερτόριο των παιδικών τραγουδιών που ξέρατε , αισθανθήκατε μεγάλη περηφάνια στα πρώτα του λογάκια και ύστερα έρχεται η εφηβεία και όλος αυτός ο κόπος πάει χαμένος, Το παιδάκι σας ξαναγυρνάει στις μονοσύλλαβες λέξεις. Ένα "μμμ" ως απάντηση καλύπτει όλες τις ερωτήσεις σας...
Κάποτε τα παιδάκια σας κρέμονταν από τα χείλη σας και σας κοίταζαν σαν Θεούς, κατι που μερικές φορές σας κούραζε, στην εφηβεία τους όμως θα φτάσουν στη φάση εκείνη της ζωής τους που θα "αντιδράσουν" φυσιολογικά και αναπόφευκτα θα σας απορρίψουν ως πρότυπο....
Το ότι τα παιδιά μας μεγαλώνουν είναι αναπόφευκτο, αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς σαν γονείς είναι να τα κατανοούμε και να τα ενθαρρύνουμε -βάζοντας όρια όσο είναι μικρά-
να είμαστε καθοδηγητες και συνοδοιπόροι στο μονοπάτι της ζωή τους, δίνοντάς τους τα απαραίτητα εφόδια για ν'αντιμετωπίσουν τον πραγματικό κόσμο, ν' ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν μόνα τους....
